This image has been removed for security reason
Ryszard Waśko
Lokalność i uniwersalizm. O lubelskiej i innych Zachętach
Piotr Kosiewski
W 2008 roku minęły cztery lata od powołania przez Ministerstwo Kultury programu "Znaki czasu". Był to jeden z czołowych pomysłów ówczesnego szefa tego resortu - Waldemara Dąbrowskiego. Zakładał on powstanie regionalnych kolekcji, mających w przyszłości stać się zalążkiem przyszłych instytucji zajmujących się sztuką najnowszą. Jedna z nich powstała w Lublinie.
„Sztuka cenniejsza niż złoto” – przedsmak kolekcji Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie Karolina Zychowicz
W 2014 roku ma nastąpić otwarcie nowego gmachu Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. Budynek w zamierzeniu twórców instytucji stanowić będzie wizytówkę naszego kraju, będzie tym, czym dla Paryża jest Centre Pompidou, a dla Londynu Tate Modern. Polska potrzebuje takiej instytucji, miejsca kształtującego zainteresowanie sztukami wizualnymi. Do tego czasu ma powstać stała kolekcja, tworzona poprzez systematyczne zakupy. Będzie ona posiadać unikalny charakter, wyróżniający ją na arenie międzynarodowej. „Sztuka cenniejsza niż złoto” jest wystawą prezentującą pierwsze nabytki. Trudno przewidzieć na jej podstawie, jaki kształt przybierze kolekcja w ostateczności, można jednak już teraz wyodrębnić główne kierunki zainteresowania muzeum.
Kolekcja Podlaska jako obraz sztuki aktualnej
Paulina Zarębska
Kolekcja sztuki współczesnej gromadzona w PTZSP w jakimś stopniu odzwierciedla to co się dzieło i dzieje w sztuce po 2000 r. W większości są to prace artystów młodych, którzy edukację artystyczną kończyli pod koniec lat 90. a ich debiuty przypadały już na początek 2000 r. Niektórzy byli laureatami Spojrzeń, otrzymywali Paszporty Polityki (Maciej Kurak, Robert Kuśmirowski, Joanna Rajkowska). O większości można przeczytać w pismach o sztuce, a ich realizacje są prezentowane na wystawach w kraju i za granicą.
Skrót do rzeczywistości. O kolekcji Łódzkiej Zachęty
Marta Ryczkowska
Kolekcję łódzką budują dzieła, które tworzą kanon polskiej sztuki u progu XXI w. Wyraźnie daje się zaobserwować proces odchodzenia od malarskiej i rzeźbiarskiej materialności na rzecz efemerycznej natury nowych mediów. Jest on widoczny dzięki umiejętnemu wymieszaniu dzieł z pogranicza klasycznych technik oraz tych z obszaru fotografii, instalacji i wideo. O żywotności malarstwa stanowi bezpośredniość jego oddziaływania, czego rezultatem są nieliczne realizacje około-malarskie, które koncentrują się na krytycznej rewizji medium i badaniu jego przystawalności do czasów obecnych.